Asıl rengi, Asil Siyah üzerine ilmek ilmek işlenmiş, Asil Beyaz’dır
Karabozalı.
İki asil rengin adil bir şekilde bezenmesidir bir Umut üzerinde.
Kafayı tamamlayan tam siyahlıktan sonra, Elmas işlemeli bir kolye gibi,
beyazın dökülmesidir gerdanda...
Sütteki Ufak bir lekedir göz bebekleri...
Ege’ye Özgüdür! Çekirdek değil !!! Çiğdem gibi bir Gaga, Ucunda siyah
ruju’dur makyajı...
Omuzundan gece Elbisesi gibi şehvetle dökülür kanat telekleri kuyruk
boyutuna...
Sırt çatalından bel kısmına kadar süzülen Kara’lık, sıcak havada buz gibi
soğuk bir bardaktan süzülen damlalar gibi offf diye iç çektirir, arkası
dönük yürürken onu sevene...
Gelinlik gibi sürer kuyruk teleklerini, toz kaldırır ince bacakları üzerinde
yürürken....
Malum; Kara renk toz belli eder, kendi gibi asil siyah paçalarına toz
bulaşmasın diye parmak uçlarında yürür Karabozalı...
Ruju ile uyumlu, Siyah ojeli tırnakları gözüksün diye örtmez paçaları narin
parmaklarını...
Bir de sahnesi vardır Karabozalı’nın !!!
Dedik ya; Ege’ye Özgüdür.
Sessiz sedasız uçar, sevmez hiç şakşağı !!!...
Keyifle izlersin kanat atışlarını,
Kızına gelin çeyizi hazırlayan Anne eli gibi başlar sevgiyle tek tek kanat
atmaya...
Aydın EFE’si izliyormuşsun gibi de kaldırır ayağa! alkışlatır sonunda...
Dişileri İZMİR’in kızları gibi güzel, narin ve alımlı...
Erkekleri de bir o kadar asil ve yakışıklı...
Kimine göre Şehvettir,Kimine Göre Derya’da boğulmak,
Kimine göre bir tarzdır Karabozalı,
Kimine göre de Yaradanı sevmektir, Yaradılandan ötürü...
Siyah ve Beyaz’ın yakışmasına bir bakıştır KARABOZALI. ( Erhan YILMAZ )